Yolun ədalət yolu,
Ululardan da ulu,
Allahın sadiq qulu,
Rəsulusan, Muhəmməd!

Peyğəmbərlərin tacı,
Hər kəsin ehtiyacı,
Xəstələrin əlacı,
Dərmanısan, Muhəmməd!

Saniyənin bir anı
Gəzib ərşi-çahanı
Qabaqladın zamanı,
Zamansızsan, Muhəmməd!

İncilərdən incisən,
Hər şeydən birincisən,
Adəmdən də öncəsən,
İdealsan, Muhəmməd!

Əxlaqına söz olmaz,
Hansı sözün düz olmaz,
Üzün kimi üz olmaz,
Nur camalsan, Muhəmməd!

Mədinənin gülüsən,
Şux şeyda bülbülüsən,
Kim deyir ki,ölüsən?
Salamatsan, Muhəmməd!

Allah oldu köməyin,
Kama çatdı diləyin,
Min döyünən ürəyin
İlhamısan, Muhəmməd!

Dini İslamı yaydın,
Quranı aydınlatdın,
Cahilləri oyatdın,
Danılmazsan, Muhəmməd!

İmamların atası,
Sünnət onun ətası,
Heç oldumu xətası?
Qüsursuzsan, Muhəmməd!

Habil Nəbiyev

Dəvətmi var Hira dağına, ya Rəsulullah,
Vəhyin mələyiylə sənə nur göndərib Allah.

Onsəkkizimin aləmə sərvər səni seçmiş,
Müslim deyilən ümmətə pərvər səni seçmiş.

Miracın ilə sən dini, imanı gətirdin,
Rəbbin bizə lütf etdiyi Qur`anı gətirdin.

Ol yarə dedim min səlavat, min salam olsun,
Zülmət yerinə qəlblərə rəhmət nuru dolsun.

Qəlbində müsəlman yazılan var səni gözlər,
İmanına sadiq nəbiyə yar səni gözlər.

Sən yoxsan əgər baxçada bülbül gülə gəlməz,
Bilal Həbəşi susdu da sənsiz dilə gəlməz,

Görməkdə gecikdim səni gəl gör ki, əfəndi,
Sənsiz də səni sevməyi öyrəndi Əfəndi.

Hemen secdeye eğildi
Ben peygamberim dedi
Sünnet edilmiş görüldü
Efendimiz doğduğu gün

Kâinat nur ile doldu
Şeytanlar sararıp soldu
Çok garip olaylar oldu
Efendimiz doğduğu gün

Kurumuştu Save gölü
Bin yıl yanan ateş söndü
Kâfirler şaşkına döndü
Efendimiz doğduğu gün

Büyücüler âciz kaldı
Sihrini yapamaz oldu
Kisra’nın köşkü yıkıldı
Efendimiz doğduğu gün

Əli, ey hümayi-rəhmət, ələm eyləyən Xudanı!
O huima ki, sayəsində edər hifz masəvanı.
Könül, istəsən Xudanı biləsən, əlini yad et,
Tanıdım Əlini-vallah, tanıdım o dəm Xudanı.
İki dünyada fənadan bir əsər belə tapılmaz,
Əgər öz əlinlə asla, Əli çeşməyi bəqani,

Su çilə doyunca rəhmət buludu ki, bu cəhənnəm.
Qəzəb atəşində yoxsa külə döndərər cahani!

Gedib ey yazıq dilənçi, qapısını döy Əlinin,
Ki üzük verib şay eylər kərəmilə hər gədanı!
Əlidən savayı kimdən elə bir oğul doğulmuş,
Ki tanıtdıra cahanda şühədayi Kərbəlanı?
Edər əhd dosta qurban verə var-yoxunu, dostlar.
Fəqət, hansı dost Əlitək edər əhdinə vəfanı?!
Deyə bilmərəm xüdadır, bəşər ad verəm-xətadır,
Çağırım nə adla bilməm şəhi mülki Lafətanı?!
Qan axıriki gözümdən, tələs, ey nəsimi-rəhmət,
Onun astanından al, gəl mənə xaki-tutiyan.
O ümidlə ki, ayağın tozunu ziyarət etsin.
Qapına ürək sözümlə yola salmışam səbanı.
Sən, Əli qəzasovansan, biri dinlə binəvayıq,
Uzaq eylə canımızdan kərəminlə hər qəzanı!
Onun eşqi ilə neytək necə mən gəlim fəğanə
Ki, Lisani-qeyb «xoşdur edə vird bu nəvanı:
Gecə Sübhədək ümidim bunadır, səhər nəsimi
Verə aşina nəyami, edə şad aşinanı.
Qulaq as gecə o «Yahəq» quşuna ki, Şəhriyarə
Bilsən nə xoşdur açmaq gecə dosta məcaranı.

Ay günəşdən yox, Sənin sevgindən almışdır işıq,
Çün bütün aləmlərə sən sən ziya, ya Mustafa.

Sən uca Rəbbin cahan üzrə səxavət kanısan,
Mərhəmət etdin, kərəm qıldın rəva, ya Mustəfa.

Mərhəba olsun, məqamın ərşi-əladır Sənin,
Münisin olmuş həmən yerdə Xuda, ya Mustəfa.

Gər nəzər etsən tapar həllin bütün müşküllərim,
İltimasım var, kərəm et bir dua ya Mustəfa.

Mən itaət eylədim quranə, həm də İtrətə,
Sərvərim olmuş bütün Ali-əba, ya Mustəfa.

Məm kiməm vəsfin yazam, tərif edəm bir zülfünü,
Sən fəzilətlə dolu şah, mən gəda, ya Mustəfa.

Niyam Aqil

Yolunun yolçusuyuq, ey ulu Peyğəmbərimiz,
Adı şəfqətlə, işıqla dolu Peyğəmbərimiz.

Qurumuş torpağa bir an toxunarkən nəfəsi,
Gülə döndərdi o saət kolu Peyğəmbərimiz.

Bu da bir möcüzə! Meydan oxuyarkən sağa sol,
Sağa döndərdi imansız solu Peyğəmbərimiz.

Ulu Qurani-Kərimdən gözümüz aldı işıq,
Bizə göstərdi müdam düz yolu Peyğəmbərimiz.

Bulub haqqın yolunu Bəxtiyar oldum necə mən,
Belə zəngin elədi yoxsulu Peyğəmbərimiz.

29 yanvar, 1990

Bextiyar Vehabzade

Peyğəmbərin meracı-Sirlər xəzinəsi

Gecənin bir aləmi o günəş göydə yandı,
Aləmi nurlandıran məşəli alovlandı.
Fələk gəcavəsinə göz olmuşdu gözüylə,
Ay, Zöhrə məşəlini gəzdirirdi özüylə.
Yeddi iqlim, altı səmt, dörd cəhət öz yerində,
Kainatın özü, də, yox oldu nəzərində.
Gündüzün ürəyini həsrəti oda yaxdı,
Gecənin qulağına vüsalı sırğa taxdı.
Düşməninin gözləri gedən zaman yuxuya,
Yuxunu cilovladı o, ülvi bir duyğu yad.
Dünyanın qəfəsində qəlbi sıxılır deyə.
Uçdu könlünün quşu səssiz-səmirsiz göyə.
Qanad salıb dayandı qulluğunda mələklər.
Sevincindən bilmədi heç neyləsin fələklər.
Ruhu qanadlı quşdu, canı ona qəfəsdi,
Qəlbini qəlbimizə tay eləmək əbəsdi.
Mübarək qədəmini haraya ki basardı,
Hər tağ onun önündə uçan qala, hasardı.
Heyrətindən gəlmişdi vəcdə iki cahan da,
Baş əyib eləyirdi səcdə iki cahan da,
Ayağı toxunduqca uça-uça pilləyə,
Hər dəfə ucalırdı uca-uca pilləyə.
Yelqanadlı köhləni arxada qoyub uçdu.
Atının tərliyini mələklər göydə qucdu.
Kainat dəryasında oldu parlaq bir inci,
O inciylə parladı göyün tacı birinci.
Torpağın öküzündən dür qapdı göy öküzü,
Gecənin gövhərilə güldü zülmət göy üzü.
Bu səfərdə göylərdən töhfə aldı, bac aldı.
Cövzadan kəmər aldı, Xərçəngdənsə tac aldı.
Sünbül döndü, ətirli, təravətli sünbülə,
Əsədin pəncəsinə qolazlandı Sünbülə.
Gecənin siqlətini ölçməkdimi qərəzi?
Zöhrə onu çəkirdi əllərində Tərəzi.
Çəkməyə daşı yoxdu, necə çəkəydi Mizan?!
Siqlətinə mat qalıb ona baş əydi Mizan
Zanbaqtək quyruğuna zəhər dolub Əqrəbin,
Süsənbər zəhərini kəsən olub Əqrəbin.
Kamanın oxu süzüb yayındı başqa yana,
Dönmədi otlağında Oğlağın, bağrı qana.
Günəş camallı Yusif Dol içində oturdu,
Qəlbi Yunis qəlbitək Balıq qarnında vurdu.
Həməlin sinəsində qurdu Sürəyya taxtı.
Gül-çiçəyin ordusu düzə axdı, nə axdı.
Yüksək cəlallı bağın, gülü hər yanı sardı,
Yer üzü çiçəkləri sayrışan ilk bahardı.
Gecə gündüzə döndü göydə günəşmi güldü?
Xəzan bilməz baharda sərvə dönən bir güldü.
Nərgizli, güllü bağda ürəyi də axmadı.
Sürməli nərgiz gözü bir gülə də baxmadı.
Yeddi göyün hikməti ona bəlliydi daha,
Mübarək qədəmini basmalıydı dərgaha.
Yırtdıqca ulduzların pərdəsini ayağı
Mələklərin çiynində dalğalandı bayrağı.
O ənbər nəfəsindən gecə bilmədi məlal.
Atının dırnağından bir nala döndü hilal.
Bu merac gecəsində qatı zülmət heç nədi,
Buraqın ayağından şimşək öpmək istədi.
At deyil, göyərçindi, kəklikdi, qızıl quşdu,
Ya humaydı, qumrudu, - bəs bu necə uçuşdu?
Firuzə döşəməli pillələrlə yüksəldi.
Ərşlə dizbədiz olub, gültək əl üstə gəldi.
Ərş evində sidrəni əyninə köynək saydı,
Ərş ətəyində qaldı, başı ərşdən ucaydı.
Müşayət eləyənlər özlərini yordular,
Əldən-dildən düşdülər, dirəndilər, durdular.
O, qərib yolçu kimi heyrətə düşdü daha,
Qapını döymək üçün yaxınlaşdı dərgaha.
O müqəddəs pərilər, mələklər artıq hanı?
Tənha qalan özüydü, bir də təxti-rəvanı.
Elə yolla getdi ki, yoxdu, bircə sirdaşı,
Sirdaşı tənhalıqdı burda hər qədəm başı.
Kim onunla bu sirrin dərgahına yovuşdu.
Mənəvi aləmiylə ülviyyətə qovuşdu.
O, xilqətin başına şərəfli bir tac oldu,
Ərş bu ülvi nemətə əbədi möhtac oldu.
Asimanda elə ki, başa vurdu yolları,
Bayrağını yellətdi ərşin büllur qolları.
O cismani varlığın yalnız nəfəsdi canı,
Onunla yol gedirdi can mülkünün sultanı.
Elə ki ərş evini dolaşdı başdan-başa,
Təlaş cana, ürəyə yol açdı başdan-başa.
Bədən öz xəznəsinə pənah apardı daha,
Göz onu axtarsa da, çətin tapardı daha.
Bir göz ki əzəl gündən qüdrətdən nur alıbdır.
Qaranlığa, zülmətə daim işıq salıbdır.
Yollar yoran qədəmi necə mətindi, mətin,
Göz önündən götürdü pərdəsini xilqətin.
Getdikcə, sonsuz yollar çoxaltdı təlaşını,
Çıxartdı kainatın yaxasından başını.
Məkansız bir məkanın dərgahına çatanda.
Comərdliyin nuruyla nurlandı qəlbi canda.
Onu sirli pərdədə qısqanclıq bürüyəndə.
Çaşqınlığın əlinə keçdi cilov, yüyən də.
Həşəmətli dərgaha səcdəylə basdı ayaq,
Vüsal öz əlləriylə hicabı açdı bayaq.
Aya - qədəm atmağı atdı başın üstünə,
Can min təlaş gətirdi bir təlaşın üstünə.
Qədəmi incimədi, dönmədi də yolundan,
Axtardı. “Gəl” deyərək tutan hanı qolundan?
Hər sözün ixtiyarsız sədasıdır hər kəlam,
Salamına cavabdı eşitdiyi o “salam”.
Ecazkar bir işıq ki, hey yanırdı sönmədən,
Gözlərinə göründü boş xəyala dönmədən.
Cövhərsiz mayasızdır gözə dəyən varlığı,
Hər varlıqdan uzaqdır görünməyən varlıqı.
Tanrının dərgahında qəlbi nura büründü,
Xəlvətdə görünən kəs aşkarda da göründü.
Onu gözdən gizləmək çətin olar, şübhəsiz.
“Görməmişəm” deyənin korluğu var, şübhəsiz.
Məbudun ziyarəti savabdır, savab, bəli,
Camalı görməlidir, görməlidir, görməli!
Bu sehrli pərdənin yoxdu yeri, məkanı,
Vüsalına çatmağa imkan hanı, vaxt hanı?
Kim arayıb, axtarıb bu pərdədə yerini.
Ha çalışıb, tapmayıb heç bir yerdə yerini.
Varlığına varsa da, hanı olduğu dərgah?
Allah ola bilməzdi yeri bilinsə hərgah.
Qüdrətini danma ki, kafirlik, xamlıq olar,
Yerini axtarma ki, o da avamlıq olar.
Sanma görüb-görüşdü peyğəmbər də özüylə,
Gördü ağlın gözüylə, ürəyinin gözüylə.
Başına qaldıraraq həqiqətin camını,
Mərhəmət badəsilə məst elədi hamını.
Tanrının iltifatı həmdəm oldu, öyündü.
Haqq - rəhimli, qılıqlı, o da ki, ərköyündü.
Şəkər dodaqlarına xoş təbəssümdü adət,
Dilədi ümmətinə bəxtiyarlıq, səadət.
Hikmət xəzinəsindən vara yetirdi cəhdi,
Bəxtəvərə döndərdi hər diləyi, hər əhdi.
İqtidar sahibitək döndü haqq dərgahından,
Yer üzündə hamidir o, hamıya yaxından.
Eşqin ülvi gücüylə göylərə yüksəldi də,
Bir nəfəsə getdi də, bir nəfəsə gəldi də.
Hər kəlamın, hər sözün möhürdür dilimizə,
Ətrin - can məlhəmidir, onu çox görmə bizə.
Bu comərdlik mülkündə ol səxavətli hami.
Qoy sözünü şəninlə başa vursun Nizami.

Peyğəmbərin mədhi-Sirlər xəzinəsi

Bir günəş qəndilidir göyün doqquz tağında,
Son nəbidir, nəbilər üzüyü barmağında.
Ən gözəl elçimizdir, ağıltək qulu vardı.
Yəhərinin qaşında iki cahan şikardı.
Gözəllik zəmisində sünbülü təzətərdi,
Sirlərin dəryasında ən qiymətli gövhərdi.
Sünbül saçı - Sünbülə, şölə saçır gündüzə,
Gövhəriylə dür səpir, inci səpir Gün düzə.
Dürrü görünər, deyə gülməz şəkər dodaqlar,
Sədəfin sinəsini dürrü həsəddən dağlar.
İncisindən daşın da daş qəlbi inciməzdi,
Bəs niyə incisini daşlar sındırdı, əzdi?
Harda ki, daşqəlbli var, avam, nadan, naşı var,
Orada daşqalaq var, dəlilər savaşı var.
Dəlilik məlhəmilə ağıllanmazdı dəli,
Sındırmasa incini, əzib ovmasa ləli.
Tənə daşı vuranla istəmədi barışsın.
Yad gövhəri qoymadı gövhərinə qarışsın.
Gövhər o dar mücrüdən çıxaraq azad oldu,
Heyrət nəyə gərəkdi, daşdan gövhər doğuldu.
Qanbahası verməyə gücü hanı o daşla?!
Axdı kiçik ağzının qızıl qanı o daşla.
Daşın ağzından çıxan gövhərlərə qiymət kəs, -
Qanayan dodağına, sınan dişinə dəyməz.
Nə qədər inci, gövhər yatar zəngin mədəndə,
Sanma gövhər dişinə çatar zəngin mədən də.
Qələbə ərz etdi ki, mən hazıram qisasa,
Diş yerinə diş tökdü, toyu döndərdi yasa.
“Uf” demədən, qanlara qəltan ağzını sildi,
Hamı mərhəmətini, comərdliyini bildi.
Qopan dişin ağrısı işləsə də beyninə,
Çıxarıb atdı onu, almadı da eyninə.
Diş nədir, ağrıları çıxardı hər candan o,
Çəkdi tamah dişini hər iki cahandan o.
Ordular da yenməzdi belə ər oğlu əri,
Əl-bayraq, dil də - xəncər, dişdə xəncər kəsəri.
Olsa dişi, kəsəri olmazdı xəncərinin,
Tökdü dişini - ağzı almazdı xəncərinin.
Bu əzabı çəkdi ki, kərəmini görələr,
Tikana uymayalar, bağından gül dərələr.
Güllər sayrışan bağda tikanın nə qorxusu?!
Əfsundan dil çıxaran ilanın nə qorxusu?!
Tavus yanında qarğa nəyə gərəkdi bağda?!
Bülbüllərin cəh-cəhi qəlbə fərəhdi bağda.
İlhamlı nəfəsilə qızıl güldü Nizami,
Güllərin nəğməkarı bir bülbüldü Nizami.

2

Sən, ey müqəddəslərin hər birindən müqəddəs.
Qurban olmaq öyrətdin, qurbanın oldu hər kəs.
Şəfqət qəsri ucaldı xeyirxah əməlindən,
Əzab-zillət evini dağıtdın təməlindən.
Ərəb ariflərinə mahtabsan, nurlu aysan.
Əcəm hakimlərinə şahsan, arxa, haraysan.
Hamı sənə yol verir, yol verməzsən sən yada.
Dünyanın ağasısan olmasan da dünyada.
Öz səfər sovqatından comərd pay əsirgəməz,
Süfrəsini gen açar, sovqatını tək, yeməz.
O süfrənin başında barındın hər nübardan,
Bizə nə gətirmisən daddığın tər nübardan?
Şəkər dodağını aç, şəkər yesin qoy hamı.
Dadıb şirin xurmanı əhsən desin qoy hamı.
Saçın zülmət gecətək sübhə çıxartdı bizi,
Eşq atəşin qaynatdı dirilik çeşməmizi.
Hüsnündən divanədir, yox halı aşiqlərin,
Zənciri saçlarındır sevdalı aşiqlərin.
Kəmərin gərdənbənddir, - çarx dolayıb boynuna.
Gün camalın nur saçır səhərlərin qoynuna.
Suya çəkib qurutdun aləmin ətəyini.
Ənbərinlə doldurdun torpağın göbəyini.
Türbətinin qubarı döndü ənbər ətrinə,
Yurdun ənbər vətəni oldu sənin xətrinə.
Torpağın ətirlidir Süleymanın mehindən.
Cənnət də ətirlənər gülzarının şehindən.
“Ulu tanrı!” dediyin doğma məkandı Kəbə.
Gülabına təşnədi, eşqinlə yandı Kəbə.
Tacın, taxtın vardı ki, dünya paytaxtın oldu,
Səma başının tacı, yer üzü taxtın oldu.
Gölgən ola bilərmi? Həşəmət nurusan sən,
Ülvi nur kölgəsisən, əzəmət nurusan sən.
İslamın sütunutək o dörd bayraq ucaldı.
Şəninə gecə-gündüz beş kərə təbil çaldı.
Oldu Məkkən, Mədinən çiçəklənən gülzarın,
Gözünə işıq gəldi hər bir qərib zəvvarın.
Mübarək qədəminə saçını tökdü gecə,
Başını ətəyinlə bürüdü, bükdü gecə.
Ətəyinə cavahir səpdin odlu baxışla,
Köynəyini bəzədi günəş zərli naxışla.
Nəsimin titrək əli saçına sığal vurdu,
Səhərin sədəfini ənbər ilə doldurdu.
At oynadıb meydanda səba əsirdi yenə,
Ənbər öz ordusuyla ona əsirdi yenə.
Ənbərin əsə-əsə satılması süftədi,
Versən iki cahana, bil iki, yenə müftədi.
Sidrə qəsrin önündə baş əyib kölgə salar,
Ərş-taxtını qurmağa cəlalına alçalar.
Varlığın - bu xilqətin nur saçan səhəridir,
Günəşin ərşi yaxıb zərrə kimi əridir.
Parlaq güzgü olmasa gündüzünə günəşin,
Nurunu saçardımı yer üzünə günəşin?!
Sən ki iki cahansan, yerdə yatmağın nədir?!
Əgər xəznə deyilsən, yerə batmağın nədir?!
Torpaq altda olsan da, xəzinə billik səni,
Torpağa tapşırarlar hər yerdə xəzinəni.
Mənəvi xəzinəsən, viranən saya gəlməz,
Sayən - nurlu şamındır, pərvanən saya gəlməz.
Çarxın nişangahını dəldi atdığın nizə,
Kəndirinlə salladın dolçasını kəhrizə.
Gündüzün al günəşi, gecənin nurlu ayı
Peyk olmasa yolunda, dolanmaz ki, havayı.
Kamalın loğmanısan, şəfası sənsən onun,
Ayda səni soraqlar, səfası sənsən onun.
Qalx, işıqlı səhərin üzümüzə açılsın.
Nizaminin üzündən şadlıq nuru saçılsın.

3

Ey Məkkə, Mədinənin pərdələnən günəşi,
Zülmət pərdələyərmi nur ələyən günəşi?!
Əgər aysan, günəşdən nur almağın görünsün,
Əgər gülsən, ətirli gülşən bağın görünsün.
Həsrətini çəkənlər düşdülər can hayına,
Haraya çağıranın özün çat harayına.
Ay günəş köhlən olub, alsın səni belinə,
Durma ərəb mülkündə, yetiş əcəm elinə.
Bir yeni aləm yarat dünyada qüdrətinlə
Doldur iki dünyanı səsinlə şöhrətinlə,
Xütbənlə xətiblərin özün yetiş dadına,
Hakimlər kəsdirməyən sikkə kəsdir adına.
Torpağının ətrindən ətir saçandı yurdun.
Fitnə, nifaq qoxuyur sənsiz haçandı yurdun.
Harınların əlindən bu taxtı al geri sən,
Alçaqlar ləkələdi, təmizlə minbəri sən.
Cin-şeytan yuvasına döndərdilər dünyanı,
Qoy zalımın, namərdin yerdə çürüsün canı.
Acgöz harınların sən həsrət qoy naz-nemətə,
Torpaqsız qoy onları - uydular qənimətə.
Hamımız cansız bədən gəl, gəl, can ol sən bizə,
Hamımız qarışqayıq, Süleyman ol sən bizə.
Karvanımız soyulmaz, darğamızsan sən özün,
Bayraqdarı neylərik, sərkərdəmizsən özün.
Məsləkindən döndərib, azdırıblar hərəni,
Qəsdə girib kəsiblər, yol-izi, bənd-bərəni.
Ya meydana Əlini - ər oğlu əri göndər,
Ya da şeytan üstünə cəsur Öməri göndər.
Çöhrən - Yəmən ayına, saçın - gecəyə dönsün.
Başın - aytək qoy Yəmən cübbəsindən görünsün.
Azğına yolsuzlara əsarətin gərəkdi,
Aman yox amansıza, cəsarətin gərəkdi.
Beş yüz əlli doqquz il yuxuya dalmısan sən.
Dünyanın axırıdır, bəs harda qalmısan sən?
Qalx! Qoy sənin hökmünlə İsrafil adlı mələk
Qəndilləri söndürsün işıqsız qalsın fələk.
Sirdaş ol pərdələri açılmayan dərgaha,
Biz qəflət yuxusunda, sənsə, yatma, qalx daha.
Bu fəlakət evinin bəla fəlakətindən
Hamını xilas eylə, qurtar dardan, çətindən.
Nə istərsən düzlükdən, ədalətdən savayı?
İradənlə oynamaq havayıdır, havayı.
Qayğınla, köməyinlə, eşqinlə bizə yarsan.
Müqəddəs əməlinlə dağ üstə dağ qoyarsan.
Göstər məslək mülkünü, o müqəddəs yerləri,
Bağışlansın ariflər, sadiq məslək ərləri.
Əməlin uğurludur, zavalsızsan qəzadan.
Yolunun yolçusunu qurtararsan cəzadan
Camalını göstərsən - günəş hüsnün nur yayar,
İki cahan şadlıqdan vəcdə gəlib oynayar.
Eşqini hopdurub ki, iliyinə Nizami,
Həyat tapsın ruhunun gül iyinə Nizami.
Nəfəsinlə ötüşsün qoy ömrünün hər günü,
Bir yoxsula bağışla bu Süleyman mülkünü.

4

Ey nəbilər tacının şölə saçan gövhəri,
Tacidara döndərdin saysız ər oğlu əri
Baxıb ümid gözüylə yaxın da, yad da sənə,
Dönüb dünya evində hamı sənin kölənə
Xilqət - gözəl şerdir ilk beytdir onda adın,
Ən gözəl qafiyətək səslənir sonda adın.
Elə başdan-binadan xarabaydı bu aləm.
Onu abad eyləyən bir sənsən, bir də Adəm.
Bu dünya sarayının qoyulanda təməli.
Suya da, kərpicə də möhtac imiş, deməli.
Adəmin də, Nuhun da kələfləri dolaşdı,
O dolaşıq düyünü sənin əllərin açdı
Adəm bir buğda yedi,- unuduldu tövbəsi.
Ona yasaq edildi dadsız gül mürəbbəsi
Tövbə - günah qoxudu könlünün gülşən bağı
Gülşəkər ətirlidir yollarının torpağı
Könlü sənin tövbəni şirin gülşəkər sandı
Bu tövbədən gülşəkər gülşəkərliyi dandı.
Əzəldən hünər topu yaratdılar hüzura.
Könül mülkü - meydandı, top atdılar hüzura
İlk zərbəni vurmağa Adəm çıxdı irəli,
Qələbə əzmi ilə əsdi çövkənli əli.
Sünbülü görən kimi, atı üstünə cumdu,
Topu ala bilmədi, ah, bu necə hücumdu?!
Nuh susayıb dirilik çeşməsinə can atdı,
Çeşmənin sorağında gəmisi suda batdı.
İbrahim kəcavədə xəcalətdən sıxıldı.
Yarı yolda üç dəfə-kəcavədən yıxıldı.
Davudun boğulanda tutulanda nəfəsi,
Zilə qalxa bilmədi, inlədi bəmdə səsi.
Daim ədalətindən nəşə duydu Süleyman,
Peyğəmbərlik tacına sanma uydu Süleyman.
O quyudan qisməti ah, nə oldu Yusifin?!
Nəsibi bir kəndirdi, bir də doldu Yusifin.
Gedər-gəlməz səfərə atını çapdı Xızır.
Ətəyini isladıb, çeşməni tapdı Xızır.
Camı boşdu həqiqət sorağında Musanın.
Sındı ümid şüşəsi Tur dağında Musanın.
Niyyət bais deyildi təlaşına İsanın.
Atasızlıq qaxıncdı öz başına İsanın
Əməlin təməl oldu sarayına dünyanın,
Məqamında yetişdin harayına dünyanın.
Şərəfinlə şanınla təsdiqləndi bu fərman
Xütbəni tamamladı, yaratdığın bu dövran.
Qalxıb, yaxşı dolandır bu dövranı fələkdən,
Hünər, qüdrət səndədir, mədət hanı fələkdən?!
Fələyin gen sinəsi öz meydanındı sənin,
Yer topunu buraxmaz koğa kimi çövkənin.
Fənalıq tozanağı sarmamış kainatı,
İndi meydan sənindir, çap, şahə qaldır atı.
Fəna həyat camını əlindən ala bilməz,
Alçaq yoxluq adını yadına sala bilməz.
Qoyma varlıq mülkünə düşsün yolu yoxluğun.
Əllərinlə bağlansın əli-qolu yoxluğun.
Nəfəsinlə dil açıb dilsiz varlıq cahanda,
Şəfqətin dərdin, qəmin məlhəmidir hər canda.
Savaş barışıq oldu sənin məsləkin ilə,
Çıxdı ağlın gəmisi qan nəhrindən sahilə.
Doqquz fələk qibləsi yolunda taybataydı.
Bu altı günlük nərgiz saçıntək ətir yaydı.
Əgər bircə tükün də əskik olsa başından.
Bu dünya saçın kimi dağılar təlaşından.
Yazmasan da, yazılı saysız dəri oxudun,
Dinməmiş, beyinləri, ürəkləri oxudun.
Niyə sənin barmağın söz üstünə gəlmədi?
Kafirlər deyərdi ki: nə sözdü, nə kəlmədi?
Kim deyər: sözüm düzdür, üstündən barmağı çək.
Sözünü əzbər bilir hamı beş barmağıtək.
Qubar yox, şəkər tozu qonub astanan üstə,
O şəkər dodaqların innabdı, ya da püstə.
Bir ovuc şəkər tozun eşqin biyabanında
Qırx günlük azuqədir eşq əhlinin yanında.
Qurtuluş səhərimsən, sənsən bəxtiyarlığım.
Dirilik suyumsan ki, torpağındır varlığım.
Könlümün gülşənidir qapındakı torpağın,
Həyat, dünya bağışlar səfalı cənnət bağın.
Pak türbənin üstünü zəvvartək kəsə biləm,
Toz olub qona biləm, yel olub əsə biləm.
Torpağını gözünə tutya sanar Nizami,
Qapında qolubağlı qul dayanar Nizami.
Türbətin ətir saçsın ərənlərin başında,
Torpağın ənbər olsun hər bir ərin başında.

Cümlə alm fəxrisən, kafir, münafiq qəhrisən,
Ənbiyalər içrə sən sən gözi ya Mustəfa.

Gər mənim yetməz əlim sürtəm yüzum torpağına,
Mərhəba badi-səba versin səlam ya Mustəfa.

Yer üzü səndən münəvvər qibləyi pur nur ona,
Şol mübarək mərqədə məndən salam ya Mustəfa.

Ey Xətainin ümidi, ey cəhanın sərvəri,
Cümlə peyğəmbərlərə sültan olan ya Mustəfa.

Aydın və yıldızlı bir gecə. Məkkə yaxınlığında Hira dağı. Ətrafda mağaralar, yalçın qayalar, sarp enişlər, qorqunc uçurumlar…Peyğəmbər əli alnında dərin düşüncələrə dalmış… O, qırq yaşında, gözəl, veqarlı bir sima… Alnı, köksü, omuzlarının arası geniş; rəngi gül rənginə mail əsmərimsi və nurani… Saçları nə pək qıvırcıq, nə də pək düz; sağalı bir tutam, sıq və tam; biləklər, qollar qalın və qüvvətli… Böyük başlı, hilal qaşlı, çəkmə burunlu, dəyirmi çöhrəli, orta boylu, iri gəmikli; kirpikləri uzun, iki qaşının arası açıq, fəqət bir-birinə yaqın. Gözləri qara və büyücək… İştə o dalğın və müəmmalı gözlər… Gecənin sükutunu oqşayan həzin və bayıltıcı bir ud zümzüməsini dinləyərək, uyuyor kibi, kəndindən keçmiş. Bu sırada pənbə, mavi, mənəkşə nurlar içində altun qanatlı, füsunkar bir mələk göydən enər və ilahi bir ahənglə Peyğəmbərə xitab etməyə başlar.

Hüseyn Cavid

Əhli-beyt (ə) sevərlər məkanı olan doğma Vətənimizdə də bü böyük bayram özünəməxsus nəcibliklə qeyd edildi. Yurdumuzun ən müxtəlif guşələrində - Gəncəbasardan, Naxçıvandan, qaçqın şəhərciklərindən, Şəki-Şirvandan, Lənkəran-Astaradan, Mil-Muğandan və Qubadan tutmuş, Bakı və Abşerona, Nardaran, Maştağa, Zabrat, Biləcəriyədək əziz Vətənimizin hər bir yerində mömin və möminələr əziz Rəsulullahın (s) mövlud gününün təm-təraqla keçirilməsi üçün əllərindən gələni əsirgəmədilər.

Bu sırada özünəməxsus təbərrük yeri, «Zaman» teatrının quruluşunda «Məbəs» tamaşasının premyerası olmuşdur. Aprelin 2-də baş tutan premyera, tamaşaçıların elə anşlaqı ilə qarşılaşmışdır ki, yaradıcı heyət aprelin 9-da tamaşanı ikinci dəfə təqdim etmək «məcburiyyətində» qalmışdır (yeri gəlmişkən, teatr kollektivi ilə «Dəyərlər»in müsahibəsini növbəti saylarımızda izləyin).
İçərişəhər «Cümə» məscidinin dini icması da bu böyük bayramın qeyd edilməsi üçün öz kiçik töhfəsini verməyə çalışdı. İcmanın minə yaxın üzvünün qatıldığı bayram şənliyi «Park İnn» otelinin böyük zalında keçirildi. Bayram ab-havası, rəngarəng bəzəklər, şarlar, lentlərlə zinətləndirilmiş konfrans zalı, əsl bayram məkanına çevrilmişdir.
İçərişəhər «Cümə» məscidinin imam-camaatı Hacı İlqar İbrahimoğlunun bayram təbrikində, bu gözəl tarixin mahiyyəti toplaşanların diqqətinə çatdırıldı. Natiq, dünyalara rəhmət olaraq göndərilmiş Elçinin (s) həqiqi missiyasının, Allaha bəndəçiliyin fəlsəfəsini bəşəriyyətə çatdırmaq olduğunu qeyd etmiş, İslam dininin gəlişi ilə dəyərlərdə, şüurlarda baş verən dərin inqilaba diqqət çəkmişdir.
Eyni zamanda, ötən ilin «Həzrət Peyğəmbər (s) ili» olaraq keçirilməsi xatırlanmış, bununla əlaqədar həyata keçirilən işlərə toxunulmuşdur. «Həzrət Peyğəmbər (s) ili»nin yekunlarına görə, Azərbaycanda İslam incəsənətinin inkişafına verdiyi töhfəyə, milli-mənəvi dəyərlərin təbliğində önəmli roluna görə «Zaman» teatrı İçərişəhər «Cümə» məscidi dini icmasının Fəxri fərmanı ilə təltif edilmişdir.

Mükafatı qəbul edən «Zaman» teatrının bədii rəhbəri Hacı Nizami Mirsalayev, öz çıxışında gələcək yaradıcı planlar barədə danışmış, Peyğəmbər (s) və Əhli-beytinə (ə) kiçicik xidmət etmək fürsətinin əta olunmasına görə sonsuz iftixar duyudqlarını məclis iştirakçılarına bildirmişdir. Hacı Nizami toplaşanları əmin etmişdir ki, bundan sonra da yaradıcı kollektiv bütün səyini həqiqi dəyərlərin təbliğinə yönəldəcəkdir.
Gecədə göstərilən «Peyğəmbər» filmindən parçalarda, «Zaman» teatrının son repertuarından olan istedadlı müəllif Hacı Namiq Qurbanovun «Məbəs» tamaşasından səhnələrdə, dinimizin gözəllikləri açıqlanmış, Rəsulullah (s) risalətinin qadının həyatında törətdiyi taleyüklü rol vurğulanmışdır.
Tədbirdə iştirak edən «Əhli-beyt (ə) aşiqləri» dini yaradıcılıq qrupu, ilahi və surudların gözəl ifası ilə bayram şənliyində toplaşanların zövqünü oxşamışdır. Məşhədi Fərhad Qurbanovun bədii rəhbərliyi ilə tərtib edilən bayram repertuarında, Hacı Səttar, Məşhədi İlkin, Məşhədi Rövşən, Məşhədi Elnur və Məşhədi Nuranın ifasında xeyli sayda gözəl və yeni ilahilər səslənmişdir. Bayram gecəsinin aprarıcısı Məşhədi Təbiətin Peyğəmbər (s) mövluduna həsr etdiyi şer və mədhlər, mömin və möminələri mütəəssir etmişdir.

ƏLİƏSĞƏR, RUQƏYYƏ